+امروز یعنی 17 آبان سالروز تولد وبلاگمه؛ از سال 88 تا الان یعنی 8 ساله که مینویسم. 

+ دیروزم با دختر عمم رفتیم کافی شاپ و خیلی خوش گذشت بهمون؛ واسه هفته بعد برنامه ها داریم البته اگه راضی بشن که اجرا کنیم:))

+خدای من اونقدر بزرگه که همیشه حواسش بهم هست و معجزه هاشو نشونم میده.

زندگیتون سرشار از معجزه های خدا:)

+سلام و عرض تسلیت به خاطر زلزله ی بزرگ دیشب که ما فقط تکان هایی از اون رو حس کردیم با اینحال بیشتر همسایه ها ریختن تو کوچه. تمام غرب لرزید. خدا رحم کنه به بازماندگان.

امیدوارم دیگه همچین حوادثی رو شاهد نباشیم. انشالا که حال همه خوب باشه.

سلامبعد از ماه ها برگشتمنیومدم ننوشتم نبودمچون یه دوره ی جدیدی رو دارم تجربه میکنماین ماه هایی که گذشت روزای خیلی خوبی داشتم روزهای به یاد موندنی، روزهای خیلی بد و تلخی هم داشتم روزهای پر از اشک و آه، روزهای سختی هم داشتم که خیلی سخت سپری شد، همه جور روزی داشتم.اتفاقات نسبتا کمی هم افتادن، نمیگم زیاد چون نبودن.روزهای تکراری خیلی زیادی رو سپری کردم. اما الان احساس میکنم که توی اوجشون به یه حس بی تفاوتی محض رسیدم، به اینکه دیگه هیچ فرقی برام نکنه.و این خیلی عذاب آوره، البته این روزای اخیر یه سری اتفاق بد دیگه هم افتادن و یه سری حرفا زده شد که قلبم رو بدجور شکست. از کسایی که آدم واقعا انتظارشو نداره.احساس میکنم تبدیل شم به یه مرده ی متحرک که فقط داره روزاشو سپری میکنه تا زمانی که به خواب ابدی بره.نباید اینطور میشد، شاید باید یه طور بهتری رقم میخورد، نمیدونم.این روزا زیاد سخنرانی های جول اوستین رو میبینم، مخصوصا اون بخشیش که در مورد دوره ی آمادگی هستش، دوره آمادگی برای یک تغییر بزرگ که ممکنه این دوره سالها طول بکشه، حرفاش محشرن، توصیه میکنم حتما گوش بدید.